Werkstress of levensstress?

Werkstress of Levensstress?!

 

Week 46 november 2019, het is de week van de werkstress, top dat hier serieus aandacht aan wordt gegeven. De cijfers liegen er niet om “in 2017 kostte dit in totaal 2,8 miljard euro voor werkgevers, wat per werknemer neerkomt op 8.100 euro.” En dan hebben we het alleen nog maar over de financiële zichtbare schade. Daar bovenop komen de onzichtbare kosten van mensen die stress gerelateerde klachten hebben maar die niet direct onder werkstress of PSA worden meegerekend.

Dit zijn alleen nog maar harde koude cijfers, veel treuriger is het leed dat mensen ondervinden van deze stressklachten. Dat treft niet alleen de betreffende medewerker maar ook zijn collega’s, partner, kinderen, familie, etc.

In veruit de meeste analyses, blogs en artikelen die je hierover kunt vinden gaat het over een benadering vanuit de werk gerelateerde kant. De term psychosociale arbeidsanalyse (PSA) geeft al aan dat het vooral een arbeidsanalyse betreft.

En daar missen we een belangrijke kans! Vanuit een holistisch perspectief zijn werk en wie je als mens bent (vaak wordt dit privé genoemd) niet van elkaar gescheiden.

De uitdaging én de sleutel ligt in het holistisch kijken naar het vraagstuk stress en werken met het innerlijke van de mens. Je hebt als mens grote invloed op je eigen leven én werk en dus ook op stress.

In de afgelopen jaren heb ik in mijn praktijk diverse voorbeelden meegemaakt waaruit blijkt dat het (bijna) nooit alleen gaat om werkstress maar dat er ook allerlei situaties vanuit het persoonlijke vlak meespelen. Mensen torsen lasten uit het verleden mee die mede leiden tot stress op het werk.

Daarom pleit ik er voor om de term werkstress te verruilen voor levensstress. En ook om vanuit die breedte met dit vraagstuk aan het werk te gaan. Werk, privé, wie je bent als mens en wat je hebt meegemaakt kun je niet scheiden. Kortom werkstress dekt de lading NIET.

Een voorbeeld van Tim, medisch specialist.

Tim werkt in een maatschap waar het al jaren ‘rommelt’.  Om een lang verhaal kort te maken het botert niet tussen de medisch specialisten onderling. Er is sprake van intimidatie, er wordt slecht naar elkaar geluisterd, de werkdruk is gigantisch en aandacht voor gevoelens en wat de collega’s beweegt is er al helemaal nauwelijks.

Na een reeks van (bijna) incidenten en klachten heeft Tim een aantekening gekregen van een medisch tuchtcollege en krijgt hij een jaar de tijd om via een persoonlijk ontwikkeltraject aan bepaalde competenties te werken. Ook de maatschap als collectief krijgt van het tuchtcollege een aantal verbeterpunten mee.

Ik mag Tim begeleiden in zijn persoonlijke ontwikkeling. Tim balanceert op het randje van een burn-out, blijkt al bij het eerste gesprek. Een jarenlang slepend conflict is hier mede de oorzaak van. Maar er blijkt ook meer aan de hand te zijn.

Als ik, zoals ik altijd doe in mijn aanpak, Tim vraag naar zijn persoonlijke situatie houdt hij de boot af. Werk en privé houd ik strikt gescheiden zegt hij. Dat heeft hij zo meegekregen vanuit zijn medische opleiding. En zijn mentoren benadrukken het belang van deze strikte scheiding geregeld. Niet zo vreemd dus dat dit in de praktijk waar lijkt. Wat je gelooft wordt vaak waarheid (self fulfilling prophecy en the power of the mind).

In eerste instantie laten we het persoonlijke deel even rusten. Wel met het wederzijdse vertrouwen daar later in het traject op terug te komen, als de tijd rijp is.

Tijdens de vierde sessie vertelt Tim me dat hij de afgelopen week slecht heeft geslapen door al het gedoe op het werk. Daar was de opening, de tijd was rijp! Slapen is toch een privé aangelegenheid en werk en privé zijn toch strikt gescheiden? Samen lachen we om deze mooie opening en ingang. De reis naar binnen begint.

In zijn jeugd is een familielid van Tim overleden aan reeks van medische fouten. Dat was voor Tim de aanleiding om te kiezen voor het vak van medisch specialist. Hij wilde één van de besten zijn in zijn vak en werd dat ook. Hij wilde uit alle macht voorkomen dat er zulke missers, als bij zijn omgekomen familielid, zouden worden gemaakt. Maar waar gewerkt wordt worden fouten gemaakt, dat is niet te voorkomen. Deze last, die Tim mee torste uit zijn verleden, maakte dat Tim niet goed met ‘fouten maken’ om kon gaan. Sterker nog Tim was overgevoelig voor situaties die ook maar op een fout leken.

Tim was zich niet bewust hoe zeer hij gedreven werd door het voorval uit zijn verleden. Niet bewust dat hij bij ieder foutje of andere zienswijze van een collega gelijk getriggerd werd en in een soort van starheid schoot.

Het waren dus niet zozeer de competenties uit het rapport van de tuchtcommissie waar Tim aan te werken had maar veel meer de dieperliggende persoonlijke ervaringen.

Los daarvan waren natuurlijk de onderlinge verstoorde verhoudingen in de maatschap ook een belangrijke factor in het geheel. (Omwille van de privacy en de lengte van deze blog beperk ik me in dit voorbeeld tot dit ene aspect)

Dit is één van de vele voorbeelden waarom ik er voor pleit om de term werkstress te verruilen voor levensstress.

Werken aan de levensstress in jouw leven of team vraagt om een bredere kijk op vraagstukken. Een holistische aanpak heeft van oorsprong zo’n brede kijk. Als je je realiseert dat een aan werkstress gerelateerde zieke medewerker de werkgever gemiddeld € 8.100,00 kost en je als mens veel meer jezelf kunt zijn en een hogere kwaliteit van leven kunt realiseren, wat houdt je dan nog tegen om serieus met levensstress aan de slag te gaan?

Weten hoe je grip krijgt op levensstress? Vraag een gratis Kracht Consult aan.

Bellen of mailen mag ook: 06 301 650 62 | johanblom@MooiHeel.nl

Johan Blom

Met elkaar maken we Nederland bewuster en liefdevoller.

Geen reactie's

Geef een reactie